آنچه این روزها پیرامون دیدیه اندونگ و باشگاه استقلال جریان دارد، دیگر یک «ابهام اداری» یا «اختلاف معمول قراردادی» نیست؛ استقلال با بحرانی روبهرو شده که اگر روایتش درست باشد، میتواند یکی از عجیبترین و پرهزینهترین پروندههای مدیریتی سالهای اخیر فوتبال ایران را رقم بزند. بحرانی که از یک فسخ آغاز شد، با یک تمدید عجیب ادامه پیدا کرد و حالا به نقطهای رسیده که حتی استفاده فنی از بازیکن را هم غیرممکن میکند.
ماجرا از ۲۳ آذر آغاز شد؛ زمانی که مدیر برنامههای دیدیه اندونگ خبر فسخ قرارداد این هافبک گابنی را رسانهای کرد. در آن مقطع، برخی منابع نزدیک به استقلال تلاش کردند ماجرا را کماهمیت جلوه دهند و حتی گفته شد این فسخ به فدراسیون فوتبال ایران یا فیفا ارسال نشده است. چند روز بعد اما ورق برگشت؛ علی تاجرنیا، رئیس هیئتمدیره و سرپرست مدیرعاملی استقلال، ابتدا فسخ قرارداد را رد کرد و سپس در اظهارنظری دیگر، از تمدید دو ساله قرارداد اندونگ خبر داد. تمدیدی که نه بهصورت رسمی از سوی رسانههای باشگاه اعلام شد و نه توضیح شفافی درباره جزئیات حقوقی آن ارائه گردید؛ سکوتی که خود به شائبهها دامن زد.
اکنون اما اطلاعات تازهای منتشر شده که تصویر کاملاً متفاوتی از این پرونده نشان میدهد. بر اساس پیگیریها، نامه فسخ اندونگ در همان تاریخ به باشگاه استقلال، فدراسیون فوتبال ایران و حتی فیفا ارسال شده و از نگاه فدراسیون، این قرارداد رسماً فسخ شده است. نامهای با ساعت و تاریخ مشخص (۹:۲۱ صبح، ۲۱ آذر ۱۴۰۴) که در آن، اندونگ با استناد به «Just Cause» یا دلیل موجه، قرارداد خود را بهصورت یکطرفه فسخ کرده و قصور باشگاه در اخذ و تمدید ویزا، مجوز اقامت و پروانه کار را بهعنوان نقض اساسی قرارداد برشمرده است. او حتی تأکید کرده بیش از ۵۰ مکاتبه رسمی برای حل این مشکل انجام داده اما پاسخی نگرفته است.
